نوروز منی تو
با جان نو خریده به دیدارت 
                                   می دوم
شکوفه های توام من
به شور میوه شدن در هوای تو
                                         پر می کشم   ...

---

---

سکوت بود 
             و پیچک احساس
چشمان تو بود
            و دل بیقرار من
و من که در عمق دیدارت
                به دنبال ترانه ای میگشتم 
                                        تا دلتنگی ام را فریاد کنـــــــم ... 
 

---

وای که خیال او همه جا از پی ام می آید،در بیداری و خواب در جان من خانه می گیرد
اینجا وقتی که چشمهایم را می بندم،اینجا در پس پیشانی ام، در پیشگاه خیالم
چشمهای او حضور دارند .
زبانم از شرح این حس برای تو ناتوان است چشمهایم را که می بندم نگاهش با من
است و مثل دریا مثل ورطه در پیش رویم دهان باز می کند و در پس پیشانی ام همه
حس و خیالم را به تسخیر خودش در می آورد

رنجهای ورتر جوان ـ گوته
.
.
.
کاش این فاصله ها نبود ...

---