اینجا هوا بوی دلتنگی های مرا می دهد
دلم هوای تو را دارد  ...

عشق من سلام دوباره سلام
لحظه ها بی تو می گذرند
و من آهسته آهسته پیر می شوم در تمنای نگاهت
قول دادی که زود می آیی
قبل ار اینکه تنهایی بفهمد که تنها مانده ام
تنهایی آمده است
و تو ...
چشمانم بوی گریه می دهند
و گونه های نم کشیده ام ...
بگذریم ،
حال من خوب است
ملالی نیست جز دوریت ...

چه ساده دل بسته ام
به عشق
به مرغ شب
که آواز یکرنگی اش در تاریکی جنگل
مرا به دورترین نقطه های احساس می برد

چشمهایم را که می بستم تنها تو را می دیدم ،
 نگاهت را
نگاهت چه آسان می بُرد مرا به تمام جاودانه ها ...

چه زیبا خیالیست

« من و تو
                           آرامشی و سکوتی ...  »

آری

در آن هنگام
گفتنی است آوارگی دل
شنیدنی است سخن تلخ سکوت
دیدنی است نغمه های خیس باران
آن هنگام دیگر هیچ چیز از ما نمی ماند ...

                      


تا همیشه با تو خواهم بود
تا همیشه همیشه ی دنیا
می کشاند نگاه پر مهرت
اینکم را به خانه ی فردا

زندگی را خوب می دانم
سایه سار شکوه رستن هاست
با تو دل کندن از همه آسان
با تو در من همیشه صد غوغاست

با تو می خندم از صمیم دلم
با تو می گریم همچو ابر سیاه
پاک چون فرشته های سفید
شوم چو آیه های گناه

زندگی با تو شاد خواهد بود
خنده را باید از لبت آموخت
در هوای نسیم لبخندت
باید از حرارت تب سوخت

با تو  هر لحظه من به یک رنگم
با تو جمع تمام اضدادم
با تو همچون سکوت آرامم
با تو ، با تو همیشه فریادم

با تو شاید تمام هستی من
فاصله میان دو بازوست
با تو من طلسم لبخندم
هستی ام همیشه در جادوست

با تو غم های ناتمام دلم
همه در یک پیاله می گنجد
رنج از این همه صبوری من
می گدازد دوباره می رنجد

با تو ماه تاب و بارانم
با تو آفتاب و خورشیدم
به کسی نگو ولی با تو
چشمهای خدا را دیده ام

چشمهایی که حرفهایی داشت
حرفهایی که مانده در یادم
گفت دیدی که بعد از این همه شب
چه طلوعی به سینه ات دادم

گفت دیدی که زندگی با تو
سر جنگ و ستیز غصه نداشت
گفت دیدی که دست پر مهرم
چه گلی را به دشت قلب تو کاشت

گفت بعد از این تو و دنیا
گفت بعد از این تو و شادی
گفت بعد از این بنشین و بگو
که خدایا چه ها به من دادی ...

تولدت مبارک مهربانم ...