در عميق ترين احساس تنهايی من
آنجاست که تو را تا ابديت با خود دارم ،
آنجاست که نه منی باقی مي ماند و نه تويی
آنجا تنها، احساس است
احساسی از جنس نور ،
از جنس حضور
امتدادی تا تولد دوباره زمان
آنجا هم من، و هم تو معنای ديگری داريم
آنجا معنا فهميدنی نيست
حس کردنيست
آنجا جايی نيست، مگر آخرين نقطه دنيا
مجالی برای دنيايی ديگر ...

همه چيز بارها تمام شد،
و باز آغاز شد
همچو آفتاب
اما اين بار غروب مرا هيچ نفهميد
تنها بر من تاخت ...

آفتابی در اين آسمان بود،
با من هست
اما برای ...

اما
ای خورشيد
خوب می دانی که
لحظه لحظه بر من تابيدی و مي تابی
می دانی در سايه ات
لحظه لحظه غرق بودم

آن غرق شدن ها اگر از قلبم نبود
تو از چشمانم می خواندی!

می دانم که خوب می دانی ...