چه سکوتی است اینجا
و صدایی نیست که چشمان تو را
از دم این شعله خواب
به تماشای سپهر باز کند
نیست در این کلبه آوار دلی
و هنوز شیشه پنجره ها مه دارند
و تو هر وقت بخواهی نفسی تازه کنی
یک دمی خواهی دید
پشت آن پنجره را
و در آنجا
بلندای نسیمی را می بینی
که به پهنای دو کوه می رقصد
و سپیدار بلند
همه جا گسترده است
آسمان صاف و پر از شعر شده است گویی
و چمن نرم لطیف
و پر است از شبنم
آفتاب پر از حس بهاران شده است
و دلم غوغای سحر را دارد
و من از شوق تو لبریز سکوت ...