آه ، چه آرام و پر غرور گذر داشت
زندگی من
چو جویبار غریبی
در دل این جمعه های ساکت متروک
در دل این خانه های خالی دلگیر
آه ،
چه آرام و پر غرور گذر داشت
...

خسته ام از فاصله ها
خسته از روزشموردنا
اسیر این کوچه هام

من و بوم های بی رنگ
من و شب های در به در
من و حرم نفس های تو ،
که قاب شدن روی دیوار
میون این همه شمع ،
کنار یاس پرپر،
بغض های وقت و بیوقت،
من و یه عالمه نذر

ااای وااای
نازنینم دیدی چی شد ؟؟؟
حرفای بی قراریمو باد اومد و با خودش برد

آآآهای ااای باااد
حالا کجا اونو می بری ،قرار نبود که بشنوی
حالا که داری می بری ،اگه دیدیش بهش بگو ...

روز و شبا کار دلم بونه و بی قراریه
کنار این بیقراریا جای تو بدجور خالیه
مرهم بی قراریام گلای یاس چیدنه
...

آآآهای ااای باااد
اگه دیدیش بهش بگو ...
یادش نره منتظرم
وعده ی ما زیر همین بارانهای آمده و نیامده
وعده ی ما پشت همین شیشه های مه گرفته
وعده ی ما کنار همین بی قراری های دل
...

دلم گرفته
تو این جایی ، صدایت اینجاست
حتی حرفهایت
برایم می خوانی ، مثل همیشه
در گرمای صدایت گم می شوم
تو می خوانی
و
بوم نیمه تمام من
رنگ می گیرد
جان می گیرد
تو می خوانی
و من از یاد می برم
ساعت ها را ، فاصله ها را
غرق در صدای تو
سیاه ، سپید می شود

دلم گرفته
پی صدایت می گردم
بوم نیمه ، جان می دهد
عقربه ها گویی تکان نمی خورند
فاصله ها از پی هم می آیند
غرق در نبود تو
سپید ، سیاه می شود
غرق در نبود تو
...